lk herinner me een tijd waarin er veel meer winters waren met vorst, sneeuw en ijspret. Met kraampjes op het ijs met warme chocola, erwtensoep en zelfs polkabrokken. Niemand weet meer wat polkabrokken zijn, maar ik vond ze verrukkelijk. Het waren nogal vormeloze klonten van gestolde suiker met een typisch kruiderig smaakje eraan.
ln Rotterdam schaatste ik vaak op de zogeheten Voorplas. Eén van de twee grote plassen in de wijk Hillegersberg die door turfwinning ontstonden. En bij ijspret hoorde een aantal vaste onderdelen: het gekraak van het ijs, en het gemurmel van luchtbelletjes onder de ijsvloer als je er overheen schaatste. De luidsprekers op grote staanders waaruit een enigszins neuzig geluid voortkwam. De snelheidsduivels die, met de handen op de rug, met twee slagen de hele plas kruisten. De kindertjes op ‘krabbertjes’ (een soort catamaran-schaatsjes met twee ijzers per voet.) En de absolute beginners die achter een stoel voortschoven en onvermoeibaar ploeterden om ooit het doel van zelfstandig zwieren te bereiken. En natuurlijk waren daar dan nog de amateur-ijshockeyers die op een afgebakend stukje ijs hun topsport bedreven.
Dan waren er de moedige buffelaars die op geen enkele manier recht op de schaats konden staan, simpelweg omdat hun lijf niet echt gebouwd was op zo’n onnatuurlijke manier van voortbewegen. Deze dapperen waren gedoemd om min of meer op hun enkels over het ijs te schuiven. Ook waren op elke ijsvloer een paar jonge jongens, die meestal zo cool waren dat ze geen jas aanhoefden te hebben. Deze ijscowboys waren eigenlijk vooral bezig om eerst weg te schaatsen van hun gezelschap. En om dan vervolgens met grote snelheid terug te racen en een zo plotseling mogelijk stop te maken door dwars op de schaatsen te staan en schrapend tot stilstand te komen. Hierbij was het niet zozeer het doel om weer aan te sluiten bij het gezelschap, als wel om bij het remmen zoveel mogelijk ijsschaafsel op te laten spatten.
Maar het mooist om naar te kijken vond ik de oudere echtparen die op de traditionele wijze samen het ijs over zigzagden. Zelden zag ik eenvoud en elegantie zoveel kracht uitstralen als bij de oude echtelieden die onverstoorbaar hun ijsdans deden. Er ging een heel sterke mededeling vanuit: al dat moderne gedoe met ijshockeyschaatsen en klapschaatsen is leuk, maar de dingen die wij vroeger deden waren ook de moeite waard. Je langzaam voortbewegen heeft grote voordelen; je kunt er namelijk langer van genieten.
En daarover gaat het stuk wat ik in mijn VLOG behandel deze week; zie hier:
*** HlER VlND JE HET BOEKJE ‘WlNTERY SCENES’: ***