ln de klassieke muziek lijkt men er heel veel waarde aan te hechten dat je als muzikant altijd precies speelt wat er staat. ln master classes wordt tot in de kleinste details aangegeven hoe de solist geacht wordt een stuk te spelen. Hierdoor krijg je een grote eenvormigheid in: toonvorming en interpretatie. Echt gedurfde interpretaties hoor je maar zelden, en dat is jammer want dat haalt een beetje het avontuur uit de muziek. Alles gaat een beetje hetzelfde klinken, en het zijn ook nog es steeds dezelfde stukken; tel uit je verlies. Als je kijkt naar de wereld van beroemde piano sterren die op de grote podia stuivertje wisselen, zie je bijvoorbeeld ook maar weinigen die stukken nog bewerken. Arkadi Volodos is een van de weinigen die echt bewerkingen maakt, en ze zelf ook speelt.
Om een stuk te bewerken heb je een flinke theoretische kennis nodig, en veel solisten zijn theoretisch maar zeer matig onderlegd. Er weten er maar weinig wat ze nou precies aan het spelen zijn. Ze kunnen de noten van blad prachtig tot klinken brengen, maar weten niet dat ze van de derde trap, via de zes trap, naar de mol dur op de verlaagd zesde trap naar de dominant gaan, om zo weer op te lossen naar de tonica. ‘Waarom zou dat nodig zijn?’, zul je vragen. Nou, als je niet weet wat je speelt, dan is het net alsof je een sprookje voorleest in een taal die je niet machtig bent. Je kunt dan met spraakles wel leren hoe het zou moeten klinken, maar je begrijpt niet wat je zegt. Je kent de betekenis van de klanken niet.
ln vroeger tijden hoorde de theorie gewoon bij de pianoles en de vioolles. En componeren, improviseren en bewerken was standaard-studiemateriaal ook in de lessen. Want het is van belang dat je het in de les in de praktijk brengt. Als je alleen theorieles volgt, en er daarna niets mee doet, dan heb je er weinig aan.
Het is volgens mij deze starre houding die klassieke muziek de das omdoet. Het avontuur is weg. Maar dat laten we niet gebeuren!
Vandaar dat we deze week even heiligschennis gaan plegen. We gaan de componist die bij de meeste mensen na aan het hart ligt bewerken, en vrij radicaal ook! Bach is aan de beurt. ‘Je moet hoog inzetten’, zei mijn opa altijd.
*** Vind hier het arrangementje: https://mikebodde.nl/product/bach-prelude-in-c-minor-to-major/ ***