Soms kun je in een sferisch muziekstuk een bepaalde spanning creeren door noten uit een bepaald register bewust weg te laten. Soms lijkt het alsof de luisteraar graag een ‘compleet’ geluidsbeeld wil krijgen. En als je dan bijvoorbeeld de basnoten weglaat dan schep je een gevoel van onrust bij de toehoorder omdat deze het gevoel krijgt a.h.w. iets mis te lopen. Wanneer je ze dan uiteindelijk de basnoten wel geeft kan er een gevoel van ontlading of voldoening ontstaan.
Het lijkt eigenlijk erg op een lolly voor de mond van een kind houden, en deze lolly telkens weer pesterig weg te trekken wanneer het kind wil toehappen.
Je zult je vast het popnummer ‘Play that funky music’ van de band Wild Cherry herinneren. Los van het feit dat ik dat nog steeds een fenomenaal nummer vind, doet het ook iets heel interessants in de bridge van het lied wat een typisch voorbeeld is van het verschijnsel wat ik hierboven bedoel. Dus de tekst van die bridge gaat als volgt:
‘Yeah, they were dancin’
and singin’
and movin’ to the groovin’
And just when
it hit me
somebody turned around and shouted’
Gedurende deze bridge zijn er geen basnoten te horen. Maar als de bas er weer in komt na de brug schept dit een fantastisch gevoel van ‘release’. Het is in feite een heel oude truc. Mozart deed het bijvoorbeeld vaak in zijn sonates, om een groot contrast te creëren tussen de tedere passages en de meer krachtige, stevige delen.
Dit effect probeer ik ook te laten ontstaan in mijn stukje ‘Horse chasing the moon’. Zie de gedetailleerde uitleg, en hoor het stuk in mijn vlog:
***Koop ‘The moon’s tunes’ hier: https://mikebodde.nl/product/the-moons-tunes/