Lopen op ijs lopen kan een effectieve metafoor zijn voor allerlei zaken in het leven.
Als ik de keren zou tellen dat ik het gevoel had op ijs te lopen – en dan nog op heel glad ijs ook – zou ik een accountant nodig hebben om de lijst bij te houden. Sterker nog, letterlijk elke keer dat ik op een podium sta om op te treden, heb ik het gevoel dat ik op ijs loop. Ik word er ook behoorlijk zenuwachtig van. Ik zou niet zeggen dat ik op zulke momenten helemaal overweldigd word door podiumvrees, maar het publiek heeft altijd verwachtingen en je wil de mensen niet teleurstellen.
Improvisatie is een heel interessante vorm van ijswandelen, vind ik. Je begint en je weet niet waar het naar toe gaat. Ik gebruik vaak de letters van iemands naam als startpunt voor een improvisatie. Dit heeft als belangrijke voordeel dat de persoon in kwestie meestal extra interesse zal tonen in de improvisatie, omdat hij of zij op de een of andere manier denkt dat het over ‘hem/haar’ gaat. (Natuurlijk is dat niet zo, het gaat stiekum vooral om mij, om mijn grootheidswaanzin, mijn ijdelheid en verbeeldingskracht.) Maar het voor de hand liggende nadeel is, in het geval van een teleurstellende improvisatie, dat de persoon extra sip zal zijn omdat hij of zij het persoonlijk heeft opgevat.
Gelukkig gebeurt dit bijna nooit, want in de loop der jaren heb ik manieren gevonden om mezelf uit de muzikale problemen te redden. Moduleren van mineur naar majeur doet altijd wonderen. Foute noten is ook geen probleem want als je van een ‘verkeerde’ noot een halve toon omhoog of omlaag beweegt, klinkt de verkeerde noot als een mooie suspensie of versiering bij de goede. En als ik me maar op de horizon concentreer (de melodie dus; in de zin van ‘het horizontale aspect’), kom ik er meestal redelijk goed uit. Niet dat elke improvisatie goud waard is, maar je wordt steeds beter in het camoufleren van je misstappen.
Een meisje mee uit vragen is waarschijnlijk het gladste ijs waar ik ooit op heb gestaan. Jeetje! Ik kon er de galopperende Schielandse schietschrik van krijgen! Man, ik herinner me nog die keer dat een nogal afstandelijk meisje (ik val op ‘afstandelijk’) mijn bede beantwoordde met: ‘Het zou helpen als je eerst je zonnebril afzet, zodat ik je ogen kan zien.’ Haar koude reaktie maakte het tegelijkertijd ook een stuk makkelijker, want ik wist instinctief meteen dat deze tang nooit in mijn gereedschapskist zou gaan liggen. Dus dat dan dus. Maar meisjes mee uitvragen… brrrrr, ik zou liever blind en onvoorbereid in Carnegie Hall staan met drie snaren gesprongen en vijf toetsen kapot.
Het ‘geluid’ van op ijs lopen nabootsen is eigenlijk helemaal niet zulk glad ijs. Laat je gewoon maar glijden en je komt er wel. In het kleine stukje met de toepasselijke en originele naam ‘Walking on ice’ gebruik ik een paar technieken om het glijden, en het nog net kunnen blijven staan, muzikaal weer te geven. In mijn BlogVlog laat ik je zien hoe dat werkt! :
*** Vind Wintery scenes (en ‘Walking on ice’) hier: ***